
به گزارش گروه وبگردی باشگاه خبرنگاران جوان؛ خطبه شِقشِقیّه از معروفترین خطبههای نهجالبلاغه است. امیرالمومنین علی علیهالسلام در این خطبه به هجوم مردم برای بیعت اشاره میکنند و با تعابیر فوقالعادهای اکراه خود را از پذیرفتن مقام خلافت ابراز میدارند و میفرمایند: «به خدایی که دانه را شکافت، و انسان را به وجود آورد، اگر حضور حاضر، و تمام بودن حجت بر من به خاطر وجود یاور نبود، و اگر نبود عهدی که خداوند از عالمان گرفته که در برابر شکمبارگی هیچ ستمگر و گرسنگی هیچ مظلومی سکوت ننمایند، دهنه شتر حکومت را بر کوهانش میانداختم، و پایان خلافت را با پیمانه خالی اولش سیراب میکردم؛ آنوقت میدیدید که ارزش دنیای شما نزد من از اخلاط دماغ بز کمتر است!»
در قاموس و مکتب آسمانی امیرالمومنین علی علیهالسلام، پذیرش مناصب و مقامات، بیارزش است و صرفا انجام تکلیف الهی مورد نظر است؛ مریدان و رهروان راه آن اَبر مرد عالم خلقت نیز از چنین خصیصهای برخوردارند. آنها به تعبیر امام راحل «مامور به تکلیفاند و نتیجه را به خدا واگذاشتهاند». برای آنها اگر حکم، ولی امر مسلمین باشد، سمت ریاست جمهوری را وامینهند و مسئول عقیدتی سیاسی یک پایگاه نظامی در روستایی از روستاهای سیستان و بلوچستان میشوند.